ზრუნვის შესახებ

ზრუნვაზე ფიქრით, ეს თარგმანების კრებული მორალურ ფილოსოფიას, ეკონომიკურ თეორიასა და ფემინისტურ აზრს მიმართავს და გადაუდებელი სოციალური, ეკოლოგიური და აფექტური ტრანსფორმაციისკენ, ანდაც მიბრუნებისკენ მოგვიწოდებს. იმ დომინანტური ეთიკური პარადიგმებისგან განსხვავებით, რომლებიც მიუკერძოებლობასა და განცალკევებას წაახალისებს, ზრუნვის ეთიკა ურთიერთობითა და სიახლოვით საზრდოობს, – ის ითვალისწინებს ჩვენს სიღრმისეულ კავშირებს – ოჯახის, ახლობლების, ჩვენი სამოსახლოს, მიწისა და მეხსიერების მიმართ – და, ამასთან ერთად, უარს ამბობს ზრუნვის პატრიარქალურ მოთვინიერებაზე. გვახსენებს, რომ ზრუნვა არა მხოლოდ ემოციური პრაქტიკაა, არამედ ძალაუფლების, კონტექსტისა და აფექტის მიერ ჩამოყალიბებული მორალური საკითხი.

რას ნიშნავს ისეთ სამყაროში ცხოვრება, სადაც ზრუნვის და ბუნებრივი რესურსების ამოწურვისკენაა გეზი აღებული, და არა შენარჩუნების, განახლებისა და გამოკვებისკენ? ვინ და რა იღებს სარგებელს ზრუნვის კრიზისისგან და რა გრძნობებს და ქმედებებს აქვს წინააღმდეგობის გაწევის შესაძლებლობა? – ამ კითხვებს წიგნი ნაწილობრივ უპასუხებს კიდეც, თუმცა გაუკვალავ გზასაც ტოვებს ფიქრის, ძიებისა და ჩაღრმავებისთვის – ინდივიდუალური თუ კოლექტიური ენერგიების ძიებისთვის.

დღეს ზრუნვაზე საუბარი გულისხმობს აწმყოსა და მომავალზე საუბარს, წარსულის მოგონებით. გულისხმობს გარემოს კოლაფსზე, პოლიტიკურ კრიზისებზე, სისტემებზე ფიქრს, რომლებიც ხელიდან გვაცლიან იმას, რაც ჩვენს ღირსეულ ცხოვრებას განსაზღვრავს. თუმცა ეს წიგნი გლოვისთვის ნამდვილად არ არის – ის უარყოფის, მწუხარების, სიჯიუტის უმართავი აქტებისგან სწავლებისკენ მოგვიწოდებს. ამ კრებულში შესული ტექსტები არ ამოწურავს ზრუნვის შესახებ საუბარს, ვერ ხსნის მის სირთულეს, პირიქით, შესაძლოა ორაზროვნებაც კი დაბადოს: ზრუნვა აზიანებს, ზრუნვა კურნავს; ზრუნვა საკმარისია, ზრუნვა დეფიციტურია. წიგნი სწორედ ზრუნვის უგულებელყოფილ შრეებზე და ამ შრეებიდან ამოზრდილ გადაუდებლობაზე საუბრობს.

მარიამ ჭანჭალეიშვილი